Stefan Zweig'ı biliriz, kitaba başlarken yine kendimi birilerinin yerine koymak durumunda kalarak okuyacağımı bilerek başladım. Ama bu defa her zamankinden daha ilginç bir karakterin yerine koydum kendimi. Bir köpeğin yerine koydum. Zweig'ın işleri işte...
Kitap boyunca Ponto'ya acımak ve kızmak arasında gidip geldim. En son onu bu hale getirenlere kızmaya karar verdim. İşin ilginç yanı daha sonra bu duruma Ponto'yla aynı tepkileri verecek insanların da var olduğunu fark ettim. Sanırım bu defa Ponto'yla özdeşleştirdiğim insanları suçlu buldum. Yine bir kitabı kafam çok karışık bitirdim.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.