9/10
2020 7. kitabı
Sabahattin Ali'nin okuduğum 3. Kitabı ve keşke daha çok eser biraksaymis keşke daha çok okuma imkanım olsaymis, dedim.. betimlemeleri, karakterleri, duyguyu gecirisi, kitabı elimden bırakınca aklımın kitapta kalması beni cidden büyüledi. Sabahattin Ali'ye karşı ayrı bir sevgim ve saygım oluştu.
Kitap için naçizane yorumum ise, giriş kısmı Kuyucakli Yusuf ve kürk mantolu Madonna gibi ilk sayfadan itibaren içine çekmedi ilerledikce o lezzeti yakaladım diyebilirim.
İçimizdeki şeytanda diğer romanlarina kıyasla o dönemin tahlili daha güzel yapılmış, gerek toplumun, gerek şahısların gerekse devletin (kamu dairelerinin durumu, postaneye arada uğramasına karşın arkasında bir "dayı"sinin olmasının verdiği rahatlık gibi devletteki işleyiş bozuklukları daha açıktı bu kitapta)
Ömer'e gelecek olursak, tıpkı yaramaz bir çocugun sürekli kabahat işleyip pişman olduğu anda "bir daha yapmayacağım özür dilerim" dedikten çok kısa bir süre sonra tekrar yaramazlık yapması gibi. Sürekli gel gitler yaşayan, hayır diyemedigi için kendi basini da belaya sokan, içinde sürekli kendisiyle çatışıp, yenildiği anda suçu şeytana atan bir karakter.
Macide ise Ömer'in tam tersi aklı başında yaptıklarının sorumluluğunu alabilen bir genç kız. Macide, Ömer için bir umut olsa da Ömer yine değişmez ta ki hem kendini hem Macide'yi tam anlamıyla kaybedene kadar..
Belki de tam anlamıyla kendimizi bulmak için tam anlamıyla kendimizi ve en sevdiğimizi kaybetmemiz gerekir.
Kitabın sonu yine Sabahattin Ali sonu. Vurucu, hüzünlü, akıllarda hep o burukluğuyla kalacak cinsten.
Ben beğendim, bol bol altını cizdigim cümleler oldu, hepsinden önemlisi çöpe atılmamış bir zaman geçirdim okurken. Okumak isteyenlere tavsiye edilir, iyi okumalar.
··
9 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
