Kötülük birilerinin ihtiyacı haline geldikçe şevkle ve daha güçlü şekilde devam ediyordu. Ve ihtiyaç duyan kişiler malesef ki normal günlük hayatına devam ediyor dediğimiz insanlardı. Bariz kötüdür diyemediğimiz. Ama asıl kötüyü cesaretlendiren, o bariz kötüdür diyemediklerimiz imiş. Bana bunları hissettirdi bu kitap. Kendimizi yalnız ve umutsuz hissettiğimiz her olay aslında bizim adım atmamız gereken birer sınav olabilir. Durmak çoğu zaman acı veriyor ya da kötü olan döngüleri bize tekrarlatıyor. Ve insan adım atmadan durması gerektiği yeri de bilemez zannımca...
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.