Oblomov'la Çalkalanan Biri
Bir Rus klasiğine göre bol diyaloglu idi. Diyalogların içine serpilmiş onca anlamlı aktarım boşuna değil.
İvan İlyiç Oblomov sana kızmadım, senin parlak zekanı hiç eden Oblomovluk kültürüne kızdım kitap boyunca. Evet, Ştolts'u sevmemek elde değil, çünkü o çağımızın tanıdık yüzü, hırslı, çevik, tuttuğunu koparan. Sense solmak üzere açtığını bilen hüznünle hızlı bir kabulleniş yaşıyordun sessizce. Sevdiler seni, çünkü zararın yoktu dörtnala koşanların heybetine. Alekseyev'i, varlığını sadece annesinin hissettiği o kişiyi de arkadaşın yaptın, çekilmez Zahar'ın da kıymetlisi oldun. İki çağ, iki dönem, iki kultur arasında sıkışıp kaldın kitaptaki başka kimseler gibi. Olga'yı sevdin, fakat o Ştolts olmuş bir Oblomov'u arzuluyordu aslında. Agafya'ydı senin bu dunyalık saadetin, çunku oydu sana oblomovluğu sunan. Uzuldum ama şaşırmadım felç geçirdiğine. Sonra gun gun yitişine. Sen ölmek uzere doğmuştun, öldun ve bunda dunyanın da parmağı var.
Seni yeniden okumam gerekecek, bir 5 yıl kadar sonra. Bence seni anlayamadım Oblomov. Bence sadece gunumu gun ettim seninle.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.