Anna Karenina kitabını okurken en çok dikkatimi çeken yazarın yıllar önce yazdığı kadın karekterlerin hikayeleriyle zamanımızda ki kadın profillerin yaşadıklarının büyük benzerlik göstermesiydi. Kitabın ana konusu zaten Anna Karanina adında soylu bir rus kadının bir rus askeriyle olan yasak aşkı. Yasak aşkın ilk başlarında Anna karakterini pek suçlamasak da, Kiti'ye karşı yapmış olduğu büyük ayıp kitap boyunca Anna'dan nefret etmeme neden oldu. Kitap da bir kere daha anlamış olduk ki kadının kadına yaptığını kimse yapmıyor. Vronskyle yaşamış olduğu bu yasak aşk konusunda Anna tabii ki büyük bir bedel ödüyor. Hikâyede gerçekten Anna'nın yaşadığı o derin çaresizliği iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Kişiler arasında sıkışıp kalmış bir kadının öyküsü. Kitap boyunca yüksek zümrenin iki yüzlü tavırlarını gizli kapaklı kapılar arkasında dönen olayları okumakta o zaman ki rus toplumunun ahlâkî acıdan anlamanıza yardımcı oluyor. Hikaye boyunca kâh Anna'dan nefret ediyorsunuz kâh sarıp korumak istiyorsunuz yaşadıklarından. Vronsky içinse kitap boyunca sadece ölmesini isteyebilirsiniz. Kitabın benim açımdan tek sıkan noktası Levin karakterinin öyküsünün ana karakter olan Anna'nın hikayesini bastırması olmuştu. Kitabın yarısını Levin üzerinden gitmesi artık insanı baymaya başlıyor. Bir görüşe göre Levin karakterinde Tolstoy kendisini anlatmış, bundan kaynaklı yine sesimizi çıkarmadan okumaya devam ediyoruz. Baş yapıt olmaya hakkeden bir eser.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.