Sene 1987… TRT 1’de bir dizi oynuyor. Rahmetli Asuman Arsan’ın camdan çıkıp kuyruklu yıldız dünyaya çarpacakmış dediği sahneyi hatırlıyorum. O yaşıma rağmen denilen o sözü gerçek olarak algılamış ve çok korkmuştum. Aradan 33 yıl geçti ve o diziye konu olan muhabbetin aslında Hüseyin Rahmi Gürpınar’a ait olan bir roman olduğunu kitabı okurken fark ettim. O zamanlar benim için ne kadar korkunç bir diziyse, şimdi okuduğumda o derece eğlenceliydi.
Kitabı zannedersem orijinalinden okudum çünkü yorumlayanların büyük çoğunluğu günümüz Türkçesiyle kitabı okumuş. Aslında diyeceğim şu ki; okunabilirse kitabın orijinal haliyle okunmasında fayda var. Zira özellikle İrfan Bey ve meçhul kızımızın karşılıklı mektuplaşmalarında yazar eski dilin ne kadar zengin ve mükemmele yakın olduğunu göstermiş bize. Okurken çoğu zaman duygu ve düşüncelerin vücuda gelmiş gibi çok net bir şekilde aktarılmasının şaşkınlığı içinde kalıyordum. Türk klasikleri gerçekten içerisinde büyük bir kültürü, hayat tecrübesini ve pek çok şeyi barındırıyor, hele ki tam olarak bütünüyle anlayana. Her yeni okuduğum kitap bunun ispat kabilinde.
Yüzyıllardır kadını sadece doğurgan ve sair ev işlerini görmekle yetinen bir topluma itiraz ederek bu ve benzeri kabul görmüş kadına bakış açısını eleştiren dahası kadınlara yönelik ataletinin dinamik kanallara aktarılmasına ilişkin önerilerde bulunan söz konusu olguları dönemin ses getiren bir başka olayıyla bağlayan sürükleyici bir kitap.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.