----spoiler var burada----
Çok çok üzücü..
Toplumumuzdaki yozlaşmalar,
İnsan olduğumuzu unutup "insansı"laşmalarımız,
Çıkarcılıklarımız,
Egolarımız,
Merhametsizliklerimiz vasıtasıyla;
İyi niyetleriyle,onuruyla,
namusuyla,merhametiyle var olabilme ve
başkaları için de faydalı olabilme çabası
ve hevesi içinde yanıp tutuşanlarımızı
ne şekilde yıldırıp
karaktersizleştirebildigimiz gerçeği
yüzümüze bir tokat gibi vuruyor ki hem de
nasıl!..
Kızları iyi olsunlar diye -ki burada seçtiği yol tartışılır- onların gözünde sefil, ahlaksız olarak görülmeye bile razı olmuş ve buna karşılık bir kez olsun kızlarına sarılamamış,
sevilmemiş,sayılmamiş,nefret edilmiş, ölüm döşeğinde bile kızının ismini sayıklayarak yaşamı son bulmuş bir baba...
İmkanı varken yaşayacağı dramların önüne geçememiş olmasida cabası..
İçim parçalandı böyle bir yaşam karşısında..
"Bilinçsiz kötülük" yapıyorlar diyordu yazar
"Bilinçsiz kötülük" kokuyor bu hikaye buram buram..
Bilinçsiz kötülük; olmasi gereken o'ymuş gibi,
Normal olanı o'ymuş gibi, hakkımız var-mış gibi içimize işlenmiş kötülük,bilmeden..
Kim öğretti bize bu doğru sandiklarimizi
Hakkımız olduğunu sandiklarimizi..Kim koydu zihinlerimize muhakeme yetimizden kopmayı..
Sanırım üzerinde fazlaca düşünmeli,kendimizi sorgulamalı,silkinmeli,ve artık kendimizi toparlamalıyız herbirimiz!..
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.