Kitap okuruna “yeraltı” diye adlandırdığı bir ruh haliyle ve çılgınca söylevleriyle başlıyor. İnsan oradan oraya itilip kakılırken yaşama isteğini yavaş ama emin adımlarla mutlak bir öç isteğiyle değiş tokuş eder. Bir devlet memurunun geçirdiği tekdüze günler yanında bir türlü rahat hissedemediği arkadaşları ve hayattaki mutlak yalnızlığı,bıkkın bir öfke ve küçük,imkansız pazarlıklarla daha fazla lekelenir . İkilem ve çelişkilerle dolu, düşüncelerin bir satırı kovalamadığı ve sayfaya serpiştirildiğini görüyoruz. Yazar değerli okuyucalarım diyerek okurunu karşısında hissederek sohbet havasında yazmış. Dedim ya çok fazla çelişkiler içeren bir yapıt .Yayımlandığı yıldan beri öfke ve sessizliğin en güçlü manifestolarından biridir..
Yazarın şu cümleleriyle bitirmek istiyorum.
Romanda bir kahraman gerekiyor. Oysa benimkinde tam tersine bir kahramanın karşıtı olan ne varsa,özellikle bir araya getirilmiştir. Bu bizim gibileri anlamanın en doğru yoludur. Bizler hayata olan alışkanlığı kaybettiğimiz,topallaya topallaya yürüdüğümüz için,yazdıklarım etkili olacak.Bizim hayata karşı duyduğumuz yabancılaşma,canlı hayattan tiksinecek, onun ismini bile duymak istemeyecek derecededir. Üstelik bu canlı yaşamı, bir iş gibi, bir görev gibi kabul ediyoruz ve onu kitaptan öğrenmeyi daha üstün olarak tutuyoruz.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.