Kısa ama yine yoğun bir Yaşar Kemal romanı okudum. İçinde insan sevgisi, yozlaşma, tuhaf bir ikilem barındıran kısa bir boyutu var. Yaşar Kemal bu sefer İstanbul'a çeviriyor radarını. Tam da bozulmaya başladığı, kirlendiği ve eski rengini kaybettiği bir dönemi yakalıyor. İstanbul'un kısa ama yoğun bir anlatımla röntgenini çekiyor. Yine güzel betimlemeler, güçlü imgeler var. İstanbul anlatısına derin bir insan sevgisi ve merhameti de ekliyor yazar. Bu sevginin karşısına İstanbul'un kaybettiği merhameti koyuyor. Bir kaç insandaki merhameti, İstanbul'un merhameti kaybedişini anlatmak için kullanıyor. Bu aynı zamanda çaresizlik ve insana dair umudun kaybedilmesi ile de besleniyor. Tüm hikaye ele alındığında merhamet ve duyarsızlık, sevgi ve umursamazlık bir kaç insan ve İstanbul keşismesinde karşımıza çıkıyor.
Not: Yaşar Kemal 'in Çukurova dışında bir yeri anlattığı bir kitap. Yine dikkatimi aynı şey çekti. Çukurova' yı anlatırken kesinlikle Yaşar Kemal başka bir üslüba geçiyor. Büyülü, dolu dizgin, epik bir dil kullanıyor. Başka bir yeri anlatınca bu büyü bozuluyor. Arada çok bariz farklar var. Yaşar Kemal 'i büyük bir ozan yapan bence Çukurova' yı anlatma biçimidir. O tat başka bir yerde yok.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.