Kitap şöyle başlar:
-Daha genç ve kırılgan olduğum yaşlarımda babamın verdiği bir öğüt, o günden beri aklımdan hiç çıkmaz.
“Birisini eleştirmeye kalkıştığında," dedi bana, “şu dünyada her insanın senin sahip bulunduğun ayrıcalıklara sahip olmadığını hiç aklından çıkarma”
Bir aşk hikayesi gibi görünse de kitap, aslında "amerikan rüyasını" eleştiren bir kitap. Her rüya bittiği gibi amerikan rüyası da biter.
Ve kitapta beni en çok etkikeyen cümle şu oluyor:
"Bir kimseye dostluğumuzu sağken göstermeyi öğrenelim, ölünce değil."