Bir kaç haftalık anneydim kitaba başladığımda.
Bir yandan ilk defa anne olmanın acemiliği, bir yandan o güne kadar çocuk olmanın profesyonelliği. Karakterim sandığım şeylerin ne kadarı DNA’mda kodlu değilde sonradan öğrenilmiş, hatta en güvenli limanım zannettiğim ailem tarafından tamamen iyi niyetlerle beni yaşama karşı törpülemiş.... Ya ben o törpülenmişlikle nasıl bir anne olacağım....
Kaygılar, korkular, belirsizlikler, ihtimaller......
Kitabı bana veren annemdi. Kendi çocukluğunu sorgularken, anneliğinin de eleştirilmesi için...”Belki de senin için doğru zaman değil” diye de ekledi. Okunacaklar listemde neden ilk sıraya onu koyduğumu bilemiyorum. Çocuk olmamdan yana hiç şikayetim yoktu ama anne olmayı öğrenmeye çalıştığım içindi galiba....
Şimdi kitabı bitirdim. Sarsıldım...
ıskalamak üzerdeymişim belki de anneliği..
Ya da sıfatı her neyse. Yeni yavruyu, yeni yaşamı..
Yeni bir can olmak, ne kadar incecik iplerle örülü kapkalın bir hayatmış meğer...
Ben mi; kendi sesimi susturmaya o kadar alışmışım ki, kendimi eleştirmeye. Kendimin arkasında durmamaya..
Daha kendimin arkasında duramazken, öğrendiğim bu yeni yavruyu yetiştirirken bana uzatılan ve uzatılacak olan bütün oklara kendimi nasıl siper edeceğim bilemiyorum. Susuyorum. Benden başka herkes doğruyu biliyor gibi davranmaya devam ediyorum.
İnşallah canım oğlum, özellikle de en yakınlarımızdan seni korumayı en kısa sürede öğreneceğim. Ve seni kendimden korumayı sana öğreteceğim....
··
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.