"Beni alıp tekrar karnına soksan bile koruyamazsın artık anne!" Bu söz kitabın özetiydi aslında. Zülfü Livanelinin kalemine bir kez daha hayran oldum. Konusu gizemli bir sevda ve acı hikayesi. Hem sevda hem acı ancak bu kadar iç içe geçebilirdi. Meleknaz, Hüseyin ,Ezidiler , Mülteciler Ortadoğu onca zulüm... Yüzyıllarca işkenceye uğramış şeytana tapan maruldan korkan Ezidiler (ki bende okumadan önce habersizdim kendilerinden) hayatınıza girecek ve IŞİD , mülteciler , suriyeliler edebiyatımızda da varmıydı diyeceksiniz.Yaşadıklarını biraz da olsa ki (gerçekten hissetmek imkansız bence) hissedebilince ağlayası geliyor insanın. O zulüm, o nefret dolu bakışlar ancak bu kadar betimlenebilirdi. Kaleminize sağlık... Livaneli bize bu kitapta ruhunuz yorulacak huzursuz olacaksınız ama insan olunca bütün değerlerin üstünde olacak ve insanlıktan çıkanlara lanet edeceksiniz demek istemiş. Bir solukta bitecek bir kitap...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.