instagram.com/p/B7JIiZcpANo/?...
”Ben kötülük edenle kötülüğe maruz kalana aynı yüz ifadesiyle bakamam, her ikisine de gülümseyemem diyorum size. Bunu yaparsam o zaman da kendi yüzüme bakamam diyorum. Hepsi bu kadar, başka bir şey dediğim yok. Sizin mideniz kaldırıyorsa, kötülük edene de kötülüğe maruz kalana da aynı şekilde gülümsemeye devam edebilirsiniz, işin o yanı beni ilgilendirmiyor.”
Hasan Ali Toptaş’ın okuduğum ilk kitabı bu. Ve ben çok beğendim. Bu kitabı öylesine okumamak gerek,bize anlatılanı,gösterilmek isteneni görmeli.
Kitapta günümüz toplumunun gelmiş olduğu noktayı tasvir ediyor.Ana karakter “Güldiyar” bir kız çocuğudur. Bir gün babasına yemek götürmeye gider ve döndüğünde artık hiç konuşmamak üzere susmuştur. Üstelik,ağlar. O kadar ağlar ki,ağladıkça gözlerinden damla damla taşlar dökülür.Kitap boyunca insanların “insanlık”tan çıkmış olduğuna şahit oluyoruz. Acı içinde kıvranan Güldiyar ve onun acılarından kendilerine çıkar sağlayanlar,bu acıyı seyredenler,hiçbir şey yapmayanlar,susanlar,kısacası “bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın” diyen koca bir toplum. Bırakın acısını dindirmek için çabalamayı,kimse bu kıza “ne oldu” diye bile sormuyor.
Kitapta vicdanlara seslenen karakter “Halil”in şu sözlerini okuyoruz “"Sen diyorsun ki kötüler gelip bize kötülük edinceye kadar iyidirler, başımızın üstünde yerleri vardır.” Fakat yine de kimse çıkıp bir şey demiyor.
Kötülüğe,haksızlığa karşı susanlar,sadece seyirci kalanlar,insanların çaresizliği karşısında onlara yardım etmeyip bu çaresizlikten çıkar sağlamaya çalışanlar.
Sizce de çok tanıdık,çok bizden bir hikaye değil mi bu? Öldürülen kadınlar,tecavüze uğrayan küçücük bebekler,ve sıra bizlere gelene kadar susup bekleyen koca bir toplum değil miyiz şu anda? İnsanlığımızı,vicdanlarımızı,yaşanan acılar karşısında seyirci oluşumuzu,gelin bir de Hasan Ali Toptaş’tan okuyun.. Gerçek birer İNSAN olabilmek umuduyla..
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.