“Bakışları uzundu; heykel bakışı. İnsan derisi giymiş tanrı yalnızlığı içindeydi. Bir şey demenin eşiğindeydi ağzı, hayır değildi, bakarak anlamanın yeterliliğine inanmış kalın bir çizgi vardı dudaklarının üstünde. Bir şeyi susuyordu bu kadın, onun sustuğunu ben taşıyordum belki de ne konuşup ne susan birisine. Kimdi o, neyi bekliyordu gelecekten, kendinden ve benden?”
“Bağlandığımız(bağlanmak insanın en gizli ölümü), bizim sandığımız rengimizde rengini taşıdığımız bir noktadan gelmiş olmalıydık. Oradan ayrılmak yalnızlık yabancılık ve hasret duygularına boğmalıydı bizi. İçimi yokladım merakla. Hiçbiri yoktu bu duyguların. Ne yalnızlık, ne yabancı, ne hasret. Kargaşa bile yoktu beynimizde, belki de bu yüzden...”
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.