"Yeryüzü sürekli olarak kendini yeniler."Edebiyat
Kitaptaki coğrafya hocasının güzel bir sözü ile başlamak istedim incelememe. Kitabın genel konusu ölüm üzerine inşa edilmiş belki asıl hikayeden biraz uzak ama ölüm ile pangea -günümüzdeki bütün kıtaların ortak atası olan süperkıta- arasındaki yazarın kurmuş olduğu ilişki beni gerçekten çok etkiledi. Pangea nasıl milyonlarca yıl içinde parçalanmış ve günümüzdeki yedi kıtalı halini almış ise ölüm de aynı ana kıtanın ayrılması gibi yeryüzünün, doğanın kendini yenileme süreci. Kitabın hikayesine çok fazla değinmek istemiyorum zira burda yapılan birçok incelemede değerli arkadaşlar bundan bahsetmişler zaten. O yüzden ben kitapla ilgili kendi tespitlerimden bahsetmek istiyorum. Öncelikle yukarıda da belirttiğim gibi kitabın ana konusu ölüm. Ölüm kabullenmek zorunda olduğumuz hayatımızın bir parçası. Herkes için ölüm farklı duygular ve anlamlar hissettirebilir. Ben şahsen ölümden korkan ve ölüm temalı içeriklerden birazcık rahatsız olan biriyim. Bu kitabı okurken de zaman zaman gerildiğim anlar oldu. Ama beni derinden etkileyen bir kısım ise hikayenin on üç yaşındaki çocuklar etrafında dönmesiydi. Bu da bir kez daha ölümün yaşı olmadığını hatırlattı bana. Etkileyen başka bir kısmı ise çocuk ile dede arasındaki ilişki. Hikaye boyunca her ikisinin de ölme ihtimali var. Yazar bize ölümün yaşı olmadığını defalarca vurguluyor. Ana konu haricinde başka şeylerden bahsedecek olursam eğer Kit adlı çocuk ile Askew arasındaki arkadaşlık ilişkisi de değişikti. Bir tarafta arkadaşını öldürmek isteyen biri diğer tarafta ise arkadaşının hatası olmadığını düşünen onu kurtarmak isteyen biri. Acaba hangisi kazanacak? Kaçınılmaz ölüm mü yoksa inatçı bir çocuk mu? Okuyup ona da siz ulaşın bakalım. Kitabı okuduktan sonra düşüncelerinizi benim eksiklerimi bana iletirseniz eğer çok memnun olurum. Şimdiden iyi okumalar :)
·
294 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.