Bazı kitaplar vardır onları okurken boğazınıza bir yumru oturur ve bir sürede gitmez. Yaralısın da bende o etkiyi yaratan kitaplardan biri. O kadar zor ki bunu anlatmak gerçi yaşamak kadar olamaz. Kitabın ilk sayfalarında bizleri Yaşar Kemal karşılıyor ve şöyle diyor: "İyi romanın yaşamda daha gerçek olabileceğini , Erdal Öz'ün romanını okuduktan sonra bir daha anladım." Aslında bu Yaşar Kemal'in bu sözlerinden sonra mükemmel bir kitap okuyacağımı biliyordum fakat yine de kitabı bitirdiğimde bu kadarını beklemiyordum. Kahramanın yaşadığı işkenceyi öyle bir anlatmış ki Erdal Öz, sanki o işkencenin vermiş olduğu acıyı onunla birlikte siz de yaşıyorsunuz. Kitabın 1975 Orhan Kemal Roman Armağanı'na ne denli layık olduğunu görüyoruz. Bu işkencenin anlatıldığı kısımları okurken dayanamadım daha fazla bir süreliğine kitabı okumayı bıraktım. Kahramanımız cezaevine giriyor peki ya neden? Okuduğu sözde yasaklı kitaplar yüzünden. Tabii benden önceki nesiller daha iyi bilir bunu bir süre bazı kitapların okunması ve evde tutulması yasaklanmıştı. Bu yüzden kimi o kitapları toprağa gömer kimi de sobalarda yakardı. Okumak suçtu o zamanlar...
12 Mart sonrası hapishane gerçeği Öz'ün hayatında derin izler bırakmış ve eserlerinde hapishane ve işkence temalarını işlemiştir. Yaralısın da bunlardan biri. Kitap 2. tekil şahıs ile anlatılmasıyla edebiyatımızın bu alanda ilk örneği olmuştur. Hapishanedeki herkesin adı Nuri bu da bize tek tipleşmeyi gösterir. Adları aynı olsa da acıları, suçları farklıdır aslında. Romanın sonlarına doğru bakıyoruz ki kahramanımız da onlardan biri olmuş. O artık Nuri. Aslında o bundan hoşnut olmaya başlıyor ve Nuri olduğunu kabulleniyor.
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.