"Belki de bizler birbirimizin gerçeğini göremeyen ve aynı acıları paylaşan insanlarız."
Bu kitabı okuduktan sonra şunu söyledim kendime, "Keşke Nietzsche ile Brauner gerçekte bunu yaşamış olsaydı."
Kendi hayatımıza dair keşifler sunan bir kitap olduğunu düşünüyorum. Nietzsche ile Brauner arasında geçen konuşmalar her insanın doğasında varolan sorgulamalar . Kendi penceremizden yalnızca kendi oluşturduğumuza inandığımız bahçemizi görürüz. Ve o bahçe aslında doğduğumuz andan itibaren şekillenmeye başlar. Ama kendimize bir ayna bulmadığımız takdirde bahçemizin kör noktalarını göremeyiz. Bu kör noktaları bazen fark etsek dahi kendimize ifade edemeyiz. Çünkü ilmek ilmek oluşturduğumuz o bahçe her ne olursa olsun bize aittir ve her kör nokta bizi en baştan oluşturacaktır. Çünkü parçalar bütüne etki eder. Aslında kör noktalar konfor alanıdır, kör nokta olarak kalmasına izin verdiğimiz sürece. Bu kitap bana insanın konfor alanında çıkmasının varoluş sancısını nasıl oluşturduğunu ve her sancının bizi bize bir adım daha yaklaştırdığını hissettirdi.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.