Öncelikle “Deniz Feneri”ni sonuna kadar okumaya başardıysanız kendinizle gurur duyabilirsiniz, yok henüz okumaya başlamadıysanız demek ki kendinizle gurur duymak için bir vesile oluşturma şansınız var hala. Gerçekten de zorlu bir deneyim bu kitabı okumak, öyle ki üç yıllık araştırma ertesi “themillions” sitesi tarafından okunması zor kitaplar listesinde yerini almış.
themillions.com/2009/10/introdu...
Kitabı okurken, “Acaba, çeviri ilave zorluk da katmış mı kitaba?” diye sormaktan kendimi alamadım. Ayrıca, yer yer yarım sayfa boyunca uzanan cümleleri anlayabilmek için tekrar tekrar okumak zorunda kaldım. Örneğin şu bölüme bakar mısınız:
“Yaz mevsimi yaklaşır, akşamlar uzarken, sahilde yürüyüp su birikintisini karıştıran uyanık, umutlu insanlara atomlara dönüşen bedenin rüzgarın önüne katılıp gidişi, yüreklerinde yaldızların yanıp dönüşü, dışarıdaki kayanın, denizin, bulutun ve gökyüzünün içlerindeki görüntünün parçalarını bütünlemek için kasten bir araya getirilmiş olması gibi en tuhaf hayaller görünmeye başladı. O aynalarda, insanların zihinlerinde, içinde bulutların hareket ettiği ve gölgelerin oluştuğu o çalkantılı su birikintilerinde düşler sürüp gitti; ve bütün martıların, çiçeklerin, ağaçların, kadınların, erkeklerin ve beyaz toprağın kendisinin bile ilan ediyormuş gibi göründüğü ama sorgulanacak olursa derhal geri aldığı tuhaf bir imaya, iyiliğin galip geldiği, mutluluğun kalıcı olduğu, düzenin hüküm sürdüğü imasına direnmek veya sahip olanı güvene kavuşturacak, bildik keyiflerden ve tanıdık erdemlerden uzak, ev hayatının işleyişine yabancı, kumda yatan bir elmas gibi tek, sert, parlak, mutlak bir iyilik, bir yoğunluk kristali arayışına karşı koymak imkansızlaştı.” (Pooofffff!!!!)
Dilinin zorluğuna ilave olarak, konusunun sosyolojik ve felsefi ağırlıkta olması, aksiyonun hemen hiç olmaması, mesajların - bilinç akışı tekniği olarak adlandırılan - karakterlerin iç dünyasında kendileriyle konuşmaları üzerinden verilmesi okumayı zorlaştıran ilave etkenler.
Şimdi de konusuna gelelim. Aile içi iletişimi pek de sağlam olmayan sekiz çocuklu Ramsay Ailesi ve aile dostları (!) Ramsaylerin yazlık evlerinde yaz tatilini birlikte geçirirler. Ataerkil yapıdaki ailede Bayan Ramsay fiziksel olarak çok güzel, koruyup kollayıcı, itaatkar, birleştirici, kocasına karşı taviz veren ve kendisini onun karşısında değersiz hisseden (ya da hissettirilip bunu içselleştiren) geleneksel bir profilde bir kadın olarak bize tanıtılır. Bayan Ramsay’ın iç sesiyle bize yazar kocasına karşı düşüncelerini şöyle aktarır:
“Onun kadar saygı duyduğu başka kimse yoktu. Onun ayakkabılarını bağlayacak kadar bile değerli olmadığını hissediyordu.”
Bay Ramsay ise dayatmacı, çocukları ile mesafeli, sürekli el üstünde tutulmayı ve ilgi odağı olmayı seven, eğitim seviyesi karısından daha üstt olmakla birlikte onu aşağılamakla içten içe egosunu tatmin eden ancak başarızlık durumuna karşı karısının kendisini destekleyip motive etmesine ihtiyaç duyan biridir.
Ailenin en küçüğü James; babasını zorba olarak gören, annesini babasına karşı savunma arzusunda olan ve hep bir imge olarak “bıçağı alıp babasının kalbine saplama”yı aklında tutan bir çocuktur.
Ailenin tatili birlikte geçirdiği, yazlıklarında misafir ettiği ama bir akşam yemeğinde Bayan Ramsay’in tüm kaynaştırma çabalarına rağmen insanların ancak gölgelerinin birbirine yaklaşabildiği aile dostları (!) arasından biri, Lily, romanda öne çıkar.
“Artık bütün mumlar yanıyordu ve mum ışığında masanın iki kenarındaki yüzler, birbirine alacakaranlıkta olduğundan daha yakınlaşmışlar, bir masa çevresinde toplanmış bir grubu daha çok andırmaya başlamışlardı, çünkü artık gece camların dışında kalmıştı ve camlar dışarıdaki dünyayı olduğu gibi göstermek yerine öylesine titreştiriyorlardı ki, burada, bu odanın içinde düzen ve kara, orada, dışarıda ise içinde her şeyin su gibi dalgalandığı ve yok olduğu bir yansıma varmış gibiydi.”
Evet Lily, Bayan Ramsay’den farklı bir profildedir.
Devam Edeceğim....
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.