dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. tramvaydaki tutamaklar gibi. uzanır tutunurlar. kimi zenginliğine tutunur, kimi müdürlüğüne, kimi işine, sanatına. çocuklarına tutunanlar vardır. herkes kendi tutmağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. gülünçlüğünü fark etmez. kağızman köylerinden birinde bir çift öküzüne tutunan bir adam tanıdım. öküzleri besiliydi, pırıl pırıldı. herkesin, “- veli ağa’nın öküzleri gibi öküz, yoktur”, demesini isterdi. daha gülünçleri de vardır. ben, toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: gerçek sevgiyi! bir kadın. birbirimize yeteceğimiz, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!
Oğuz Atay Tutunamayanlar kitabını yukarıdaki pasajdan yola çıkarak yazmış. Yani Tutunamayanların fikir babası diyebileceğimiz muazzam bir kitap. Türk edebiyatının mihenk taşlarından mutlaka okunması gereken muhteşem bir kitap.
Not: Kitabı okurken yoğunlaşmazsanız yeterli verimi alamaz ve sıkıcı bulabilirsiniz.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.