1862 yılının Rus Kültürünü, kırsal hayatını, baba oğul kuşak çatışmasını ve sınıfsal ayrılmaları konu alan güzel ve okunması gereken bir Rus klasiği. Kitabın ana karakteri Bazarov tıpkı Suç ve Ceza'daki Raskolnikov gibi unutulmaz birisi olarak hafızama kazındı. İkiside olaylara rasyonel bakıyor ama duygular olmayınca insan ne işe yarar ki. Bazarov hayata sürekli eleştirel bakan birisi. O'nun için; aşk, sanat, siyasal/sınıfsal her türlü otorite yadsınmalı, bunu da nihilizm olarak adlandırıyor. Ben ikna olmadan hiç bir şey olmuş sayılmaz gibi bir mantık bu da bana biraz ontolojiyi hatırlattı.
.
Bazarov her ne kadar aşk gibi duygusal bir kavramı yok saysa da, hem köylü hemde aristokrat bir kadına aşık oluyor, bunu kendine itiraf etmekte de açıkçası zorlanıyor. Kitabın sonunda ise insanların makina olmadığını, duygusuz olamayacaklarını acı bir şekilde öğreniyor. İlk kez Turgenyev okudum ve beğendim. Kendisi zamanında Dostoyevski'yi epey hor görmüş, tepeden bakmış birisi. Dostoyevski onlarca kitabı ile dünyanın en bilindik yazarı iken Turgenyev sadece bu kitabı ile tanınır, buda bir dipnot olsun. İyi okumalar...
.
Alıntılar :
.
"Sevilmeden sevmekten daha korkunç bir şey yoktur."
.
“Geçmişi hatırlamanın lüzumu yok, geleceğe gelince; onun için de kafa patlamaya değmez."
.
" Yaz çiçeklerinin olduğu gibi kadınlarında da birden çiçek gibi açmaya, güzelleşmeye başladıkları bir devresi vardır. "
.
"Çok eski bir gerçektir ölüm, ama herkese yeni gelir. "
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.