11 Kasım 1997 günü Veronika artık kendini öldürme zamanının geldiğine inanarak son hazırlıklarını yapmıştı. Odasını temizledi, kaloriferi kapattı, dişlerini fırçaladı ve yatağına uzanarak o kendince huzur dolu zamana yolculuk edeceği heyecanlı ve uzun o anı beklemeye koyuldu. Aslında yapmış olduğu hazırlık halen daha hayattan alması gereken tatların heyecanın acıların olduğunu ona hissettirmişti. Fakat o yıllarca beklediği bu kararı alırken artık hayattan alabileceği hiç bir şey olmadığına karar vermiş ve bundan sonraki yaşantısında zamanın sürekli ondan bişeyler götüreceği kanısına varmıştı.
Artık daha iyi ne yaşayabilirdi? Bundan sonra senelerin kendinden götüreceği hastalıklı ve nalet yılların dört duvarın içinde geçip gitmesini bekleyemezdi? Buna bir son vermesi gerekiyordu. Nitekimde öyle oldu...
Fakat bu son Veronikanın hayatında tatmadığı düş kırıklıkları ve acının o tarif edilmez farkındalığını yaşamasına neden oldu. Aslında hayatın her sorgulamaya her tecrübeye her düş kırıklığına rağmen yaşanılası ve senden alıp sonrasında aldıklarını başka bir suretle yerine koyduğu bir dünya olduğunu gözler önüne serdi. Dünya hayatı tıpkı her zaman kendimi telkin ettiğim şu söze benzerdi benim için ; okuduğum kitaplar hatırımda çok az kalır ve uzun süre sonra onları da tamamen unuttuğumu fark ettiğim an yediğim hiç bir yiyeceğin olduğu gibi vücudumdan çıkmadığını bunun ihtiyaca göre kana karıştığını organları ziyaret ettiğini enerji verdiğini ve bir şekilde kullanıldığını düşünür okuma motivasyonumu artırırım aynı şekilde yaşama gayesi de öyledir. Zaman geçer beynine vücuduna aldığın yaşadığın yaşamadığın her şey birçok organını duyunu aynı zamanda ruhunu ziyaret eder hislerine tercüman olur kah acı gelir kah tatlı ama iyi kide yersin iyi kide keşfedersin.
Velhasıl çok keyifli bir oturuşta yenilir yutulur dediklerinden ...
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.