Maksim gorki daha önce çocukluğum adlı kitabıyla tanışmış severek okuduğum ve okumaya da devam edeceğim yazarlardan bir tanesidir; neden mi kitapların da yapılan tespitler, akıcılık ve gözlem muazzam bir şekilde ressam gibi işliyor adeta. Çocukluğum'da tanıştığımız Aleksey'in zorlu hayatına kaldığımız yerden devam ediyor. On yaşına kadar dedesinin evinde hayatı anlamaya çalışan Aleksey artık ekmeğini kazanmak için hayata atılıyor. Ayakkabıcı çırağı, bulaşıkçı, dinsel tasvirlerin yapıldığı atölyede çırak gibi pek çok farklı işte çalışıyor. Çalıştığı farklı mekanlarda insanlara dair izlenimler, kadına bakış açısı,dini anlayış, emek sömürüsü gözlemleri sonucunda çıkarımlar yaparak dünyayı tanımaya çalışan aleksey’in en büyük tutkusu okumak oluyor. Kitabı okurken sizinde seveceğiniz en güzel bölüm araştırma ve kitap okuma serüveninin başlamasıyla, kitapların dünyasına kendini kaptırımasıdır. En büyük tutkusu okumak oluyor, çok sevdiği kitaplar ile tanışıyor ve sabahlara kadar okuyor, okudukça farkındalığı artar, toplumdan ayrı bir dünyaya taşınır. Okudukça hayata dair düşünceleri daha da güçlenir. Ona güç veren bir diğer şey ise büyük bir sevgi ve hayranlıkla bağlı olduğu ninesi ve tanıştığı iyi insanlardır.
Bir alıntı;
Cumartesi günü tavan arasında çamaşır asarken kitap aklıma geldi. Çıkardım açtım. İlk satırını okudum: ‘‘Evler insanlar gibidir. Her birinin kendine göre bir yüzü vardır.’’ Çatı deliğinin yanında, ayakta, soğuk iliklerime işleyinceye kadar okumaya devam ettim. Akşama, patronlarım, ikindi duasına gidince kitabı mutfağa indirdim. Sonbahar yaprakları gibi sararmış, yıpranmış sayfalara daldım…
Keyifli okumalar :)
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.