Bu bakış açısına göre hep beraber elele tutuşup intihar etmeliyiz sanırım, çünkü makineden başka bi şey değiliz...
Uzun uzadıya “İnsanın iyi kötü bütün eylemlerinin veya eylemsizliğinin sebebi kendi vicdanını rahatlatmak içindir.” diye savunan bir metin.Bütün kitap bu fikrin etrafında dönen örnekler, sorular ve kendince kanıtlamalar ile geçiyor. Diyalog halinde akıyor, ya da pek de akmıyor mu demeliyim? Sanırım biraz kızgınım bu bizi sorumlu tutmayan bakış açısına.
Daha fazla kendi düşüncelerimi aktarıp, bu kitapla ilgili merakta olan ve okumak isteyen kimselerin hevesini kırmak istemem o nedenle kısa kesmeye çalışacağım.
Ben kitaptaki sava katılmıyorum, evet asıl sanatçı Tanrı’dır, ancak insanı da Tanrı yaratmış, sanatını eserine aktarırken kendinden bir parça vermiştir.
Amaç ne olursa olsun, iyi eylem iyidir ve bütüne fayda etmektedir, insan bu bütünün parçasıdır, tek değildir, kendi kârını bile düşünse varoluşa hizmet etmektedir.
Yani sonuç olarak eğer bir makine fikri varsa, insan tek bir makinenin içinde işleyen milyonlarca dişliden bir tanesidir, o makinenin çalışması için yaşar.
Kaldı ki zaten ahlaki değer olarak insan böbürlenmemelidir, ama daha iyi bir insan olabilmek için bütün kitabın anlattıklarının tersine inanmak zorundadır.Hayat tiyatrosunun, hayat makinesinin, gelişimin amacı budur...
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.