Sartre’nin okuduğum ilk kitabı. Ne kadar da hevesle başlamıştım; hayata dair sorgulamalar yapabileceğim, varoluşla ilgili düşüncelere dalacağım bir kitap olacaktı. Ama malesef hiç beklediğim gibi olmadı. Günlük şeklinde yazılmış bir hikaye, aslında çok sıralı gitmesi gerekirdi olayların. Fakat bana nedense o konudan bu konuya atlıyor ve olaylar arasında hiçbir bağlantı bulunmuyor gibi geldi. Hikayeyi de anlayamadım, anlatılan kişilere de odaklanamadım, okuyan kişilerden duyduğum varoluş sancısını da hissedemedim. Aslında hayatımda ilk defa bir kitaba devam edemedim ve yarım bıraktım.
Bende bir yara olarak kalacak bu kitabın yarım kalmışlığı, ama tekrar okumaya çalışmayacağım.
Ben kendi adıma tavsiye etmiyorum. Herkese sağlıklı günler
·
10 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sevgili okur anlamadığın ve bitirmediğin bir kitab hakkın da nasıl oluyorda, “önermiyorum”diye biliyorsun? Yani anlamadığın halde bir yargıya varmak, pek mantıklı değil. Kitabın baş kahramanı küçük bir taş parçasını bile atamayacak kadar bir duruma gelmesi, varoluş sıkıntısına girmiyor mu? Neyse gerçi hepsini okumamışsın, çok yüklenmeyim.