Uzun zamandır okumayı ertelediğim kitabı daha önce okumadığım için o kadar pişmanım ki...
Sabahattin Ali'nin kalemi, beni her okuduğum romanda ayrı bir şekilde etkiliyor. Anadoluyu, o günün insanını, düzenini, zengin ve fakir arasındaki uçurumları, fikirleri ve ayrılıkları çok başarılı bir şekilde yansıttığını düşünüyorum. Kitaplarını okurken o günlerde yaşıyormuşcasına her şeyi özümseyip anlayabildiğimi hissettiriyor. Ama en çok beğendiğim özelliği; karakterleri aracılığıyla bazen okuyucuyu sorgulamalara, derin düşüncelere itmesi bazense zeki bir şekilde insanların acizliğini dile döküp, gerekli konularda tam yerinde eleştiriler yapması.
İçimizdeki Şeytan'da aydın kesimi eleştirdiğini, biz aciz insanların zayıflıklarından, hatalarından nasıl kaçıp kendini kandırdığı ve daha bir çok toplumsal ve bireysel sorunları kaleme almış. Kitabın başından itibaren olayların ilerleyişi benim için şaşırtıcıydı çünkü iki aşık olarak ele aldığı Ömer ve Macide'nin karakterleri açısından zıtlıkları, buna rağmen birbirlerine karşı hızlı bir şekilde çekilmeleri ve ilişkilerinin gidişatı benim kabullenmek istemediğim şekilde ilerledi. Yeri geldi - çoğunlukla- Ömer'e sinirlendim, yeri geldi böylesi düşünen birisi nasıl böyle davranabilir şaşkınlığına düştüm, yeri geldi üzüldüm. Ama en çok Macide'yi anlayıp ona üzüldüm.. Gencecik bir kızın kendini bütün etrafının kirinden, sahteliğinden uzak tutup karakterini, dünyasını temiz tutma çabasına hayran kaldım. Kitaptaki her karakter bugünde de hala aynı olan insanın bir yansıması şeklinde.. Bedri, Macide, Ömer, Profesör Hikmet, Nihat, teyzeler, enişteler... İyisiyle kötüsüyle hepsi de birer gerçeğin yansıması.. Öylesine içimizden öylesine tanıdık.. Hayal dünyasından uzak ama böylesi bir şekilde gerçeklikle karşı karşıya bırakılmak benim için en güzeliydi.
Bolca altını çizerek okuduğum, düşüncelere daldığım, kesinlikle okunması gerektiğini düşündüğüm güzel bir eserdi..
Kitaplarla kalın! :)
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.