Fazlaca kalın olmasına rağmen oldukça akıcı, kolay ilerleyen bir kitap. İstenirse pembe dizi havasında da okunabilir. Esasında Anna ve Vronsky ilişkisi ve özellikle kitaba adını veren Anna kitapta ikinci planda kalmış, Tolstoy temelde Levin ağzından kendinin din, devlet ve toplumsal yaşayış hakkındaki fikirlerini anlatmıştır.
Kitapta karakterlerin değişimlerini açıklıkla görebiliyoruz, Anna doğum yaparken kocasının düşüncelerinin farklı farklı yönlere kayması ve sonunda Anna'yı kendi içinde affederek aslında kendisini affetmesi, belki de içsel dinginliğe ulaşması beni etkileyen bölümlerden biri. Özellikle kitapta sonlara yaklaştıkça Anna'nın artan gerginliği ve kaygılarını hissedebildiğimi düşünüyorum. Vronsky annesini ziyarete gittiğinde Anna'nın buna katlanamayarak onun peşinden gitmesi, büyük kırgınlıkla dönerken aklından geçenler benim kitaptan en çok doyum aldığım bölümdü.
Neden bilemiyorum, hiçbir karakteri sevemedim, hiçbirini kendime yakın bulamadım, bu yüzden de kitap genel olarak hoşnutsuzluk oluşturdu bende. Bazı karakterlerin beyinlerinin bize tamamen açılmış olması bazılarının da muğlak olması kitaptaki karakterleri sevemememe ve kitaptan tat alamamama sebep olmuş da olabilir. Özellikle Levin ve bazen kendine söylemediği hisleri insanlara ön yargılı yaklaşmalıyım şeklinde ön yargı oluşturdu bende.
Anna'yı ve eylemlerini tasvip etmesem hatta kendisini tutarsız, ne istediğini bilmeyen biri olarak bulsam da yaptıklarının arkasında durması saygı duyduğum bir kadın figüre dönüştürdü kendisini.
Kısaca söyleyebilirim ki muhtemelen Anna'dan çok Levinle karşılaşmam benim beklentimi karşılamadı, tat vermedi bana; eklemeden de geçmek istemiyorum koca kitabı sadece Anna'nın istasyona gitmeden önceki iç monologunu okumak için tekrar okuyabilirim.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.