Kara Kule serisi hakkında sanırım hissettiklerimi, düşündüklerimi, kafamda canlandırdıklarımı asla tam olarak anlatamam. Soran olursa kitabı da anlatamayacağım muhtemelen. Çünkü yazılan bir roman değil aslında bir yol. Sizin de eşlik ettiğiniz, ka-tet'in bir parçası olduğunuz bir yol ve macera. Şu an bunu da açıkçası inceleme olsun diye değil, sadece içimdekileri bir şekilde atmak istediğim için yazıyorum.
Roland'ın yolu kadar uzun değil seriyle olan maceram. Hatta yazıldığı zaman okuyan okuyucular kadar da değil ama 4 yılda bitti seri. Çünkü tam anlamıyla hissetmek istedim. Her kitap sonrası bıraktığım 5-6 aylık sürede sanki ben de o yolda tekrar yürüdüm, kamp kurdum, avlandım, Susan Eddie Jake ile oturdum. İyi ki de yapmışım şu an düşündüğümde, şarkıyı doya doya dinlemişim meğerse. Son kitaba elim çok zor gitti. Roland ve 19 ka-tet'i ile olan yolculuğu sonlandırmak çok zor geldi ama Kule onlar gibi bizi de çağırıyordu. Ama şimdi hem pişman hem mutluyum. Aklından bir kitabı silsen hangisi olurdu sorusuna artık cevabim bu seri. Çünkü silmeden de bir daha okuyamam.
Hâlâ çok zorlanıyorum vedalaşmak için. Yazıyı da bu yüzden bitirmek istemiyorum, şarkının bitmemesi için galiba.
Eğer buraya kadar okuduysan kusura bakma. Başta da dediğim gibi bir inceleme yazısı değildi. Sadece hissettiklerimin ufacık bir kısmını dile getirişim,içimi dökmemdi. Olumsuz yorumları okudum ama böyle seriler için bunları çok geçerli görmüyorum çünkü bu tür kitaplar onlarla kurduğumuz bağ kadar değerlidir bence. Benim için de bu serinin hayatım boyunca çok farklı bir yeri olacak.
Son sözü Stephen King çok güzel söylemiş:
"Her şeye rağmen, Roland'ın zamanında ve mekanında geçirdiğim tek bir dakikadan bile vazgeçmem."
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.