Puan vermedi·531 syf.··
Beğendi
·2020 14. kitabı
·37 günde okudu
·Okunma: 29 Nisan 2020 03:00
Öncelikle Hakan Gündayın tarzını sevdim ve Oğuz Atay'dan fazlasıyla etkilenmiş olduğunu hissettim. Aforizmalarla dolu bir kitap ve konusu da oldukça ilginç. Aslında yine bir tutunamama hikayesi fakat yeraltı edebiyatı ağırlığını taşıyor. Dolayısıyla beni sıkacak ölçüde vahşet ve zevk içeriyor. İlk bölümde anlatıcı hangisi biraz karışıyor çünkü iki kişinin ağzından dinliyoruz olayları. Diğer bölümlerde yollar ayrılıyor, daha net ve akıcı ilerliyor.
Kayra yalnızlığı tercih eden bir psikopat bana göre.."Yalnız kalabildim! Altı milyarın arasına doğdum ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından.." dediğinde üzüldüm ama çok da kızdım ona..
Kinyas da çok masum sayılmaz ama "Yine de kendimizi bir binanın tepesinden hep beraber boşluğa bırakmayışımızın tek nedeni yarındı." dediğinde sevdim onu. Daha iyimser ve umutlu.
Sonuçta ne Kayra Kayra ne Kinyas Kinyas .. farklı ve yalnız hissetmemize sebep insanlar mı toplum mu yoksa içimizdeki birisi mi? Zaman mekan farketmiyor insan tutunamıyorsa olmuyor, olduramıyor.."ama kopuktu kopuktu zincir olduramadim" mı diyordu Özkan abi
Ne sevdim ne sevmedim bu kitabı. Değişik hislerle okudum..
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.