Kimseye tamahı olmayan kimsesiz, asi Yusuf.
Hayatla hiç bir derdi yoktu bir beklentisi de ama hayatın onla çok derdi varmış belli.
Kitabın ilk cümlesinde anası babası öldü ve Yusuf belki de bir daha büyüyemedi hep orda kaldı aklı da kalbi de ve nereye giderse gitsin Kuyucaklı Yusuftu artık o. Ne babalığı ne arkadaşları ne dağ taş güldürdü yüzünü.
Sadece Muazzez...
Ve yine ondan geldi ömür boyu tek başına sırtlanacağı dert de.
Kitap bittiğinde uzun süre kendinize gelemeyebilirsiniz belki çok kızar belki çok sorarsınız neden diye ama her anına değer...
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.