Vicdan anımsadıkça hiçbir suç unutulmaz. Belki de bu kitabı özetleyen en iyi cümle. Türkçeye farklı isimlerle çevrilmiş. Bence en uygun isim “Acımak” olurdu. İki farklı acıma duygusundan bahsediyor yazar. Biri ne yazık ki insanı mahvediyor.
Kitabı okurken tüm karakterlere ayrı ayrı çok kızdım. En çok da baş karaktere. İnsan bazı durumlarda yalnızca kendini düşünmeli bence ama karakterimiz bu konuda pek bir başarısız. Bu da onu bazı çıkmazlara sürüklüyor.
Edith veya “Zavallı sakat kız.”. Karakterimizle Edith’in trajik bir tanışma hikayeleri var. Bu hikaye ise birçok acıma duygusunu beraberinde getiriyor.
Bu insanlara acımak yerine onları hepimiz gibi birer insan olarak görsek bu kitaba hiç gerek kalmazdı. Fakat insanlar olarak ya çok fazla acıyoruz ya da çok fazla dalga geçiyoruz. Kitapta her birinin örneğini görmek ise sinirleri harap ediyor.
Stefan Zweig’ın bildiğim kadarıyla tek romanı olan Sabırsız Yürek, bana acıma duygumu yerinde kullandığımı gösterdi aslında. Bunun yanı sıra kimlere karşı sorumluluk duygusu içinde olmamız gerektiğini ve duygularımızı kontrol edebilmemiz gerektiğini de öğretti.
Çok sevdiğim bir Zweig kitabı daha böylece kütüphaneme eklendi.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.