Kitabı okurken sürekli boşluğa düşüp aval aval tavanı izledim.
Aslına bakarsanız özellikle önsöz kısmı dehşete düşürdü beni. Yazar kitaba başlamadan önce Greve Meydanına ve insanları orada cellatın eline bırakanlara verip veriştirmiş zaten, çok vahşi gerçekleşen idamlardan bahsetmiş örneğin giyotinin defalarca boynuna düşmesine karşın bir türlü kafası kopmayan ve acı çeken adamın boynunu bir askerin nasıl bir bıçakla parçaladığını ve zaten ruhen ölü bir insana nasıl acı çektirdiklerinden bahsetmiş ve daha buna benzer bir kaç örnek daha...
Önsözde bunları okuduktan sonra kitabın kendisi sadece duygu ve düşünce seli dürüst olmak gerekirse, boğazları düğümlemiyor da değil.
Bir insanın mahkemedeyken kürek cezasındansa ölümü seçip; ölmek üzreyken de kürek cezası için nasıl yakardığını anlatıyor özetlersek. Ölüm korkusunun vicdan azabını nasıl yendiği anlatılıyor. Ve bence segili Victor Hugo tarafından sıkıcı olmaksızın boğmaksızın ama biraz kalpleri kırarak anlatılıyor ben beğendim ve Charles Dickens'in "İki Şehrin Hikayesi" adlı romanıyla birlikte öneririm.
iyi okumalar dilerim:)
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.