İncelememe şu cümlelerle başlamayı münasip buluyorum :’kendini tanımlayamayan , hiçbir şeye , hiçbir yere ait hissedemeyenlerin romanı .”
İçimizdeki şeytan Sabahattin Ali’nin çok sevdiğim eserlerinden birisi oldu. Bunun sebebi ise karakterin ve etrafındaki insanların kendini tanımlayamaması ,akabinde bu sorunlardan doğan sonuçlar olduğunu söyleyebilirim. İnsanların gerçek yüzleri , göstermiş oldukları sahte sevgilerinin altındaki o farkedilmez nefretleri ana temayı oluşturmuş.
Tezatlık ön plandadır . Bahsi tezatlığa getirmişken, nedir üstünde durduğum bu tezatlıklar:
-Bir insanın diğer bir insanı çok sevmesi fakat gitmek zorunda hissetmesi .
-İnsanlar grubunun kendini zeki olarak nitelendirmesi lakin dimağlarının altındaki düşüncelerinde hiçbir özgünlük bulunmaması.
-En yakın dost olarak gösterilen şahsın , zamanı geldiğinde suçlamalar karşısında kalması.
-Asla bitmeyeceğini düşünerek başlanılan ilişkinin büyük bir fırtına eşliğinde bitmesi .
Karakterdeki duygu değişimleri , ani karar verme ve atakta bulunma davranışlarını öncelikle kendimde bulduğumu sanmıştım, lakin kitabın sonlarına doğru karakterle çok az benzerliklerimiz olduğunu farkettim.Kendinden beklemediği vukuatlar çıkararak , yaparak içindeki şeytana olan inancını kaybetmiş ve asıl vukuatların sebebinin kendisi olduğunu farketmiştir karakterimiz. İnsan psikolojisinin zor durumlarda , olağanüstü ya da sıradan durumlarda nasıl bir tepki verdiğini tekrar görmüş ve kendimizden bir şeyler benzeterek anlamış olduk .
Güzel , sürükleyici, çelişki dolu ve bol bol düşündürebilme kabiliyeti olan bir kitaptı . Çok sevdim sizlere de mutlaka öneririm
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.