Araf, inanç, neden sorusu bence kitabın ana konularıydı. Tolstoy'un içini kemiren o neden yaşıyorum hiç olmak için mi sorusunun kendi benliğimde böyle bir versiyonla oluşmamış olması beni sorgulatsa da son 30 sayfada aslında neden hiç sorgulamadığımı anladım. Aslında kitaptan en büyük çıkarımlarımdan biri Tolstoy'u Tolstoy yapan en büyük özelliklerden birinin de kendine soru sorup kendini tedavi edip bunu bir sanatla yapıyor oluşu olduğunu düşünüyorum artık. Çok iddialı bir çıkarım olduğunun farkındayım. Gel gelelim Tolstoy'un samimi ve mesafeli yaklaşımının yanı sora versiği örnekler alıntıları bence eserin en sürükleyici özelliklerindendi. Sanıyorum kitabı hep Roald Dauf'un şu sözüyle hatırlayacağım : Sihire inanmayanlar onu asla bulamayacaktır
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.