Floss Nehrindeki Değirmen benim için keyifli bir okumaydi. Uzuuun psikolojik tahlillere yer verilmediği için de kolay okunuyordu. Hataları ve anlatım bozukluklarını görmezden gelirsek iyi bir çeviriyle bence bir solukta okunabilir düzeyde bir kitap olurmuş. Maggie'nin standartların dışında olması Lucy gibi hanım hanımcık degil de asi olması hoşuma gitti afferin kız dedim oldugun gibi ol. Karakterler aslında çok sağlam yaratılmış kötü özellikleri varmış gibi görünenler bile hayran olunasıydi (Bob örneğin). Maggie karakteri zaten çok sağlamdı Tom karakteri ona keza. Karakterleri seversem zaten ben kitabı da seviyorum. Onun dışında bu kitap bana olay örgüsüyle her duyguyu yaşattı diyebilirim bunlarin en başında öfke (özellikle akrabalar bölümleri) :) sonra üzüntü , mutluluk, acıma ve dahası.. Ama en baskin olanlar hep olumsuz duygular oldu. Kitabimizin kahramaninin asla mutlu olamamasi tam mutlu oldum derken 'yine bana hüsran bana yine hasret var' (arka planda kayahan esmer günler çaldı hep), beni çok üzdü. Bunu hakedecek ne yaptilar dedim hep , şu cocuklarin bir yüzü gülsün artik oh desinler dedim. Bu umutla beklerken sonu da beni kahrederek bitti. Ama bence hayat da böyle zaten. Her şeye rağmen ağır dramlar yaşasam da bu kitabı okuduğum için mutluyum. Teşekkürler :)
·
106 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.