Okumak için acele etmediğim hatta arasıra okumaktan az kalsın vazgeçeceğim bir kitap. Ama iyi ki vazgeçmemişim.
Son zamanlarda okuduğum en güzel ve beni etkisi altına bir eser. Akıcılığı, olayları anlatışı, okuyucu kendi atmosferinşin içine çekmesi, dilinin sanatsal sadeliği gerçekten mükemmel.
Bilmiyorum belki de asker olduğum için beni daha çok etkiledi. Kitabın başında Drogo’nun anne evini terketmesi, ilk tayin yeri hakkında hissetikleri, oradaki ilk günleri, gerçek hayat hakkındaki düşünceleri sanki benim bir teğmen olarak Tunceli’ye gittiğimde hissettiklerimle aynı.
Çocukluktan çıkıp artık yetişkinliğe geçerken hayat bizi yalnız kalmaya zorlar. Yaşam hep bir umut koyar önümüze, hep daha iyisinin olduğu umudu ve biz onu ararken veya ona ulaşmaya çalışırken zaman hiç düşünemeyeceğimiz kadar hızlı bir şekilde akıp gider. Ne yazık ki bu süre içerisinde geçtiğimiz yollarda artık geriye gitme şansımız kalmamıştır. Drogo gibi hep genç kalacağını düşünür insan. Ve biz bazı şeyler için geç olduğunun ancak herşeyi yitirdikten sonra farkına varırız.
İnsanı biraz ümitsizliğe düşürüyor bu kitap. Ama yine de hiç bitmesin istedim. Hatta son sayfaları okumadan bırakmak istedim.
Lafın özü; herkese tavsiye ederim.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.