Öneri üzerine başladığım, hiç de pişman olmadığım bir kitap. Samimi üslubu ile yer yer gülümsedim. Kitaplara, okumaya ve okurlara dair kafalarımıza yerleşmiş dogmaları tatlı tatlı eleştiriyor Pennac. Hikayeden çok hikayeyi analiz etmekle meşgul olduğumuzu, okuma “gerekliliği”nin bizleri okuma “zevkinden” mahrum bıraktığını, okuma zevkini nasıl yeniden kazanıp/kazandırabileceğimizi anlatıyor.
Bir zamanlar bir zevk, başka dünyalara açılan bir kapı olarak gördüğüm okuma eylemi; zamanla bir gereklilik, kültürlenmek için bir şart olarak önüme sürüldükçe omuzlarıma bir yük gibi binmişti. Okumaktan çok “okuduğumu anlama” kaygısıyla okur olmuştum.
Yazarın, “Nasıl yani! Falanca yazarı hiç okumadın mı?” gibi eleştirilerle kendini bu dogmaya adamış nice üstün okurun(!) karşısında sırtımı dostça sıvazladığını hissetim. Ve aynı şekilde benim de kendime bu konuda özeleştiri yapmama vesile oldu.
Kitabı okurken elimden kalem düşmedi, altı çizilesi epey satır vardı. Hem kendim için hem de ileride okuma zevkine ister istemez müdahale edeceğim çocuklar için çok güzel tüyolar, ve çevirenden mi yazardan mı kaynaklandığının ayrıdına varamadığım şeker gibi bir üslup... Kısa ve doyurucu bir kitaptı.
Bu inceleme yazısı, incelediğim yazı ile çelişiyor belki de :) Okuyup susmalıydım. Kitabın “etrafında konuşmayı” ve ille de “yorumlamayı” çok iyi biliyoruz maalesef.
Bir alıntıyla bitirelim.
“Bir kitabın bizlere sunacağı şeyin ne olduğunu unutmuştuk. Mesela, bir romanın her şeyden önce bir öykü anlattığını unutmuştuk. Bir romanın bir roman gibi okunması gerektiğini, öncelikle öyküye susamışlığımızın giderilmesi gerektiğini bilmiyorduk.”
Roman Gibi 
Daniel Pennac
Roman Gibi Daniel Pennac
··
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.