‘Vicdanınız anımsadıkça,hiçbir suç unutulmaz!’ Peki bu suçu sadece birine acıyarak, merhamet ederek işlemiş olmak ama yine de vicdan azabından kurtaramıyor insanı. Zweig’ın novellalarında yaptığı kişilik analizleri bu tek romanında giderek artan bir lezzetle yer alıyor. Aynı sahnede karşı karşıya iki karakterin hissettikleri duyguları, aynı anda okuyucuya hissettirmek muazzam! Bazı yerleri birkaç kez okuduğumu belirteyim:) ‘Acımak iki yanı keskin bir bıçak gibidir; kullanmayı bilmeyen, elini ve özellikle de kalbini uzak tutmalıdır.’ Aslında bu cümle romanın özeti. Acımak hissiyle hareket ettiğimizde-dozunu ayarlayamayınca gerçi nasıl bir doz ayarlanabilir orası da muamma-farketmeden acınacak duruma düşmek söz konusu olabilir. Bu da çoğu zaman yapmak istemediklerini yaparak,yapmak istediklerini yapamayarak ortaya çıkabilir. Yani bir nevi tutsaklık. Bu gerçekten de kişi için acınılacak bir durum. Sanırım bu kitaptan öğrendiğim acıma,merhamet gibi iyi görünen duyguların bile sınırları belirlenemezse insanı suçlu yapabilir. Keyifli okumalar:)
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.