Karantina sürecinde en yavaş okuduğum kitap oldu. Elif Şafak bu kitabında her bir karakteri anlatıcı olarak kullanmış ve her karakterin gözünden olayların anlatıldığı bir çok bölüm var. Bu tekniğe en iyi Orhan Pamuk “Kafamda Bir Tuhaflık” kitabında rastladım ister istemez kıyasladım. Ancak Elif Şafak da bu işi becerememiş diyemem. Karakterlerle empatiyi her birinin iç dünyasını anlamayı kolaylaştıran bir teknik. Bazı karakterleri anlayabildim hissedebildim ama bazıları uzak kalmış sanki romana. Kitabın ortalarına doğru sürükleyiciliği artıyor ve sonlara doğru bir değil bir kaç sürpriz oluyor. Kitap yarım bırakanlardansanız sonuna kadar sabredin derim. Özetle: Elif Şafak’ın kalemini okunmaya değer buluyorum.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.