Güray Süngü'den okuduğum ilk eser. Başkahramanımız Ayhan annesi, babası, arkadaşları ve nişanlısına bile siz diye hitap eden, yazarın deyimiyle başkalarını kırmaktansa kendi kemiklerini kırmayı yeğleyen, bu yüzden sürekli kendisiyle konuşan ve kolay kolay hayır diyemeyen nev-i şahsına münhasır biridir.
Eserde geriye dönüş, zamanda atlama ve bilinçakışı tekniklerinden yararlanılarak Ayhan'ın nasıl bu duruma geldiği okuyucuya verilmek istemiştir. Varlıklı bir ailenin tek çocuğu dolayısıyla tüm mirasın da tek varisi olan Ayhan daha ilkokul yıllarında yatılı okula verilmiş, ailesinin bu hatası yüzünden içine kapanmış, arkadaşları tarafından dışlanmış, üniversite dahil okul yaşamını hayatının en zor dönemeci hatta dönemeyip de dönmüş gibi yaptığı evresi ilan etmiştir.
Evinin eşya olarak ortasında sadece bir sandalye bulunan, duvarlarını gazetelerin üçüncü sayfalarından kestiği intihar eden insanların hikayeleriyle süsleyen odasında ve sadece bu insanları kendine yakın hisseden, diğer insanların hayatında yeri, bir benzerliği olmamasını bildiği halde bir gedik bulup hayatına sızmaya çalışan insanlardan olabildiğince kaçan Ayhan beklemektedir. Bir kere deneyip de başarılı olamadığı, bu dünyaya ait olmadığı ve huzuru orada bulacağına inandığı ölümü beklemektedir.
Ölüm vakti gelene kadar hayata tutunmasını sağlayan tek yer evinin penceresidir. Çocukluğunda çekingenliğinden dolayı hiçbir oyuna dahil olamayan Ayhan mahalle çocuklarının oyunlarını izleyerek kimbilir belki de zamanında dönmüş gibi yaptığı dönemeci dönmeye çalışmaktadır. Ne kadar ölümü beklese de belki hala bir umut vardır içinde yeşermeyi bekleyen.
··
121 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.