Okudum ve hayatım değişti denecek kitaplardan bir tanesi. Bir roman değil öncelikle hayat dersi gibi. Üzerine yazılacak o kadar çok var ki nereden başalamam gerektiğini gerekten bilmiyorum. Bazı şeyleri kopuk kopuk yazabilirim, o yüzden kusuruma bakmayın.
Öncelikle anlatım tarzı biraz ağır. Öyle otobüste giderken okunacak bir kitap değil. Uzun, ağdalı ve devrik cümleler çoğunlukta. Hatta bir ara Marcel Proust okuyorum hissine bile kapıldım. Özellikle 70-80 sayfası zor aktı ama sonrası durdurulamazdı. “Bozkıkurdu Üzerine İnceleme” safhasını tekrar tekrar okudum. Belki bu benim biraz kalın kafalı olmamdan da kaynaklanmış olabilir.
Bir kendini gerçekleştirme, insanın hayattaki amacını (eğer varsa) bulma hikayesi. Bir çok yerinde kendimden yansımalar buldum kitapta. Özellikle Harry’nin sosyalleşme çabası ve daha sonra bundan pişman oluşu neredeyse benim benzer durumlarda hissettiklerimle aynı. Yalnızlığın getirdiği bir şey belki de bu. Bu arada şunu söylemeden geçemeyeceğim; bundan önce TATAR ÇÖLÜ’nü okudum ve şuna kanaat getirdim; Drogo bir “Bozkırkurdu”.
Bölümlerden bir çok not aldım ama bunları burada uzun uzadıya anlatmak çok gereksiz olacak zannımca. İşin özü şu:
Ne kadar aydın, bilgin veya ermiş olursanız olun eğer hakkını vererek sahip olduğunuz bu hayatı yaşayamıyorsanız ölmeyi hakediyorsunuz denektir. Kendinizi üstün görüp diğerleri diye sınıflandırdığınız kişilere kibirle ve yukarıdan bakmak içinizi sadece karamsarlıkla doldurur. Yapmak istediğiniz bir eylemi, yapmanız gerekn zamanda yapmak zorundasınız çünkü hayat gerçekten çok ciddiye alınmayacak kadar kısa.
Herkese sevgiler.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.