Zamanı zamana bırakmalı. Bekleyelim görelim o kadar doğru ki. Hayat bize be getirir bilemeyiz yaşayarak görürüz.
Trafik ışıklarında bekleyen bir adam aracının içinden çıkarak kör olduğunu söyler. Etraftan biri yardımcı olmak için onu eve bırakmayı teklif eder. Evine getirdikten sonra aracını çalar. İlk kör karısı gelince durumu açıklar doktora gitmeye karar verir. Doktor inceleme sonucunda yorum yapamaz tüm gece üzerinde çalışır ve sabah olmadan kendi de kör olur. Daha sonra aracı çalan adam evine varamadan kör olur ona bir polis memuru yardım eder daha sonra farl edilecek ki o polis memuru da kör olmuş. Doktorun muayenehanesinde o sırada yer alan kişiler de teker teker kör olur hükümet duruma anlam veremez ve körlükten korkarak bu artışı durdurmak için ilk körler topluluğunu karantinaya alır. Daha sonra buraya körlerle temas edip kör olacağını düşündükleri kişileri de toplarlar nitekim herkes eninde sonunda kör olacak. 1 kişi hariç. Doktorun karısı. Bu kadın körlük başından sonuna bir grup insana göz olacaktır.
Psikolojik açıdan derin bulduğum kitap 1998 nobel edebiyat ödülüne sahip.
Sonunda kadının kör olacağını düşünmüştüm ama kadın tüm körlüğü kendi psikolojik savaşıyla yendi bence.
Kesinlikle tavsiyemdir.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.