PolisiyeEdebiyat
Selam
Martin Beck serisinin üçüncüsü.
Şimdiye kadar okuduğum, Beck kitapları, abartısız bir toplumsal gerçekçilik ile karakterize edilmişti. Her iki yazarın, ideolojik görüşlerini Martin Beck serileri boyunca serpiştirilmiş olarak hissediyorsunuz. Bu tür tabanlı platformu İskandinav ülkelerinde olduğu gibi o zamanın, sosyopolitik sorunları hakkında yorum yapmak için kullanıyorlardı. Fakat bu yorum asla hikayenin kendisini gölgede bırakmıyor.
Beck ve meslektaşları normal, farklı egoları, yetenekleri ve düşünceleri olan sıradan insanlar. İşlerini, ev yaşamlarıyla dengelemeye, İçki içmek, sert konuşmak, korkutmak yerine, neredeyse çözülemeyen bir çok suçu, gri hücrelerle çözmeye çalışıyorlar.
Bu kitap, 1963'te Stockholm'de meydana gelen gerçek bir davadan esinlenerek yazılmış, odak noktası çocukların öldürülmesi olan bir roman. (Çocukların herhangi bir şekilde öldürülmesini, istismar edilmesini veya zarar görmesini içeren hikayeleri okumaktan hoşlanmıyorum.)
Dedektif Martin Beck ve meslektaşlarının, zor şartlarda ve hoş olmayan bir davayla, karşı karşıya kaldıklarının hikayesi.
Amaçları, katili veya soyguncuyu yakalamak gibi görünse de. Aslında, İsveç'teki sorunlu toplumu yansıtan, içinde bulunduğu yozlaşmanın, rahatsız edici davranışların, uyuşturucuların, evsiz insanların, çok çalışan fakat düşük maaş olan polis memuru olmanın zorluğunu gibi, yazarların, rahatsız edici olmadan, kara mizahi bir şekilde birçok sosyal eleştiriyi serpiştirmesi.
Martin Beck bu sefer, unutulmaz veya ilgi çekici bir kişilik olarak ortaya çıkmadı, daha fazla takımı tanıtmaya yönelik geri planda gibi görünse de hafızasıyla yine ayrıntıyı yakaladı.
Aslında, modern polisiyelere kıyasla karmaşık bir hikaye değil, bir soruşturmadan ziyade bir tahmin oyunu gibi. Sonu çok istediğim gibi olmasada; Sevdim ben bu seriyi ve merakla okuyacağım.
.
.
Sevgiyle kalın, evde kalın ve hoşça kalın #leylidevranca
.
.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.