Bir kitabı yıllarca yanında gezdirip, hep bir yerlerinde kendini bulmak... Sayfalar ilerledikçe yazarın aslında dünyadaki iyi ve kötü güzel ve çirkin herkesten, en çok da herkese benzeyenlerden bir şeyler barındıran bir kitabı yazdığını düşünmek. Sonra bir gün bitirmek için okuduğun günün gelmesi. Sayfalar ilerledikçe, hissetmen gerekenlerden daha azını hissettiğini, görmen gerekenleri yeterince göremediğini düşünerek kitabın hakkını vermeyen bir okuyucu olacağından kuşkulanmak. Diğer taraftan bir tren yolculuğuna çıktığında Selim’in, Turgut’un bir parçasıyla beraber olacağını düşünmenin heyecanı. Kitap içindeki kitabı okurken aslında kendini yazacak kadar güçlü bir şeye sahip olmanın verdiği keyif. Ve bitmeyen cümlelerde aralıksız, virgülsüz, noktasız okuma isteği. Biçime takılıp kimi yerlerde olayı kaçırmak. Ve her hikayenin bittiğini, biten her şeyin yarım kaldığını kabullenmek. Sanırım bu kitabı anlatmak için yerli yerine dizilmiş kelimeler kullanamayacağım. Ve sanırım tamamlamam, belli bir döneme kadar sonunu bilmemeye devam edip kafamda olasılıklar kurmam gerekirdi. İçimde bir Orlic uyanıyor. Ve ben onu susturup sizinle konuşuyorum. Bir gün ansiklopedi ciltlerinden birinde daha az umutsuz olarak yer almak umudumla.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.