Yavaş yavaş okudum kitabı. Sindire sindire... Arka fonda Farid Farjad eşliğinde. Şiddetle tavsiye ederim bu iki birlikteliği. Mükemmel oluyor.
Çoğu satırı iki üç kez okudum ve dalıp dalıp gittim.. Neredeyse komple kitabın altını çizecektim :) O kadar derin ki. Ait olmamak, olmak istememek, kendin olmak. Hangimiz başarabiliyoruz ki gitmeyi, kalmamayı. Tezer Özlü başarmış. Hiçbiryerli olmayı, kalmamayı, hep gidebilmeyi başarmış. Ne mutlu. Toplumun tüm dayatmalarından uzak. Çoğu zaman istemiyor muyuz biz de her şeyi bırakıp kaçmayı, uzaklaşmayı... Kaçımız yapabiliyor? Aslında normal olan bu hisler toplumumuzda delilik. Kim deli yapıyor bizi? Onlar gibi olmak istememek mi? Azınlık olmamız mı?
Tezer Özlü duygusallığının içinde kayboluyorsunuz kitabı okurken. Bir rüyadaymış gibi... Okuyup bir kenara bırakılabilecek bir kitap kesinlikle değil. Tekrar tekrar okunmalı o satırlar. Eminim ki her yaşta farklı şeylet hissettirecek.
Keşke bu kadar erken ölmeseydi de daha çok yazabilseydi, biz de daha çok okuyabilseydik. Ama kendi istediği olmuş diye de düşünmeden edemiyorum. Genç bir bedenle ölmek istemiş hep, öyle de olmuş...
Çok güzel kitaplar, çok güzel cümleler bırakmış geride. Işıklar içinde uyusun...
Kesinlikle okumalısınız.
Kitapla kalın hoşçakalın :)
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.