Bayan Ming, Éric-Emmanuel Schmitt ile tanışmama vesile oldu. Bu yılki okuma planımın ‘plansızlık’ olduğunu belirtmiştim ama liste, vs. yapmamama rağmen içten içten “rafta bekleyenleri bitirmeden yeni kitap almayayım” diyordum. Daha Ocak ayının 20’sini göremeden bu yalan oldu tabii çünkü Juliana Bühring’in imza günü için Kırmızı Kedi’ye girmişken kitap almadan çıkamadım. Bayan Ming raftan bana bakıyordu; dayanamadım, aldım kitabı elime. Arkasını okuduktan sonra bir baktım, birlikte kasadayız! Pişman değilim tabii ki; sevimli bir hikâyeydi ama tam beklediğim gibi de çıkmadı…
İltihap nedeniyle Cuma gününden beri diş ağrısı çektiğim ve Bayan Ming’in Hiç Olmayan On Çocuğu’nu antibiyotik, ağrı kesici ve dünyanın en kötü ağrısının da etkisiyle, dişçi sonrasında hâlihazırda sinirliyken bitirdiğim için farklı yaklaşmışımdır belki de, bilmiyorum. Ama Bayan Ming, daha doğrusu Çin’deki iş seyahatinde onun anlattıklarına takan (takıntıdan başka ne denir bilemedim) Fransız iş adamı anlatıcımız biraz gıcık etti beni.
Devamı: zimlicious.com/bayan-ming-in-o...
·
146 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.