Normal İnsanlar bol ödüllü bir kitap ve 2018 Booker Ödülü adaylığı ile 2018 Women’s Prize for Fiction adaylığı da var. Ama kitabı merak etmemin sebebi bu değildi; hepimiz kabul edelim, pek çok alanda olduğu gibi kitaplar söz konusu olduğunda da ödüller çok politik bir şekilde veriliyor. Ödüllerin verildiği kitaplar kötü demiyorum ama ben de dâhil olmak üzere gördüğüm kadarıyla çoğu okur “neden ki ya?” diye kalıveriyor. Normal İnsanlar da aldığı ödüllerle değil, okurları epey bir bölmesiyle çok ilgimi çekti. Birdenbire popüler olan bu kitabı normalde pek kitap okumayanlar da okudu. Benim gördüğüm kadarıyla da seveni de nefret edeni de çok güçlü bir şekilde seviyor veya nefret ediyor. İşte bu beni meraklandırır, arkadaş!
Normal İnsanlar aslında bir aşk hikâyesi. Ama bilirsiniz, aşkın tanımı ve nasıl yaşandığı, yaşanması gerektiği herkese göre değişiyor. Bu kitap da bunun mükemmel bir örneği bence. The Guardian, yorumunda kitabı şu şekilde tanımlamış:
“İki ana karakter arasında bir vals, hatta tango”
Bana göre valsden ziyade bir tango Normal İnsanlar: şehvetli, romantik, itişli çekişli, uzaklaşıp yakınlaşmalı ve bir yandan da acı çeken bir şey. Söz konusu ana karakterler de aynı liseye giden sıska, kaygılı, akıllı ve zengin bir ailenin kızı olan Marianne ile ebeveynlerimizin “düzgün” olarak tanımlayacağı, işçi sınıfı bir aileden gelen, futbol takımının yıldızı Connell. Kitabın arkasını okuduğunuzda da bu iki karakterin ilişkisinin ele alındığını zaten anlayacaksınız; o yüzden ‘spoiler verdin!’ falan demeyin bana. Hatta sizde benim gibi ne olduğundan çok nasıl olduğu kısmı konusunda heyecanlanıyorsanız epey garip şeyler bekliyor sizi, söyleyeyim.
Devamı: zimlicious.com/normal-insanlar...
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.