Selamun aleyküm dostlar;
Bir kitabı okurken ilk defa bu kadar paramparça oldum. Ağladım hem de salya sümük sessizce Caner gibi...
Tuğçe Çakır sosyal medyadan takip ettiğim ve hayranlıkla takip ettiğim bir yazar fakat hiç kitabını okumamıştım tevafuk bu ya kitap alırken rast geldim bu güzel kitabına ve aldım. Çok değil geçen gün geldi. Elimdeki kitabı bitirip acaba ne okusam dedim elim Son Rüyam'a gitti. Başladım okumaya ilk önce 64 sayfa ya okunur bir çırpıda dedim. Okuması evet bir çırpıda ama yürek yakması da bir ağlayışta oldu. Gerçek bir hikaye olması sanırım daha çok yaktı yüreğimi. Bir de kardeşini depremde kaybetmiş bir abla olarak kendimi Canerin ablasının abisinin yerine koydum da yüreğim yandı yandı kül oldu...
Caner bak ben seni kime benzettim. Olgunluğun ve güzel kalbinle Küçük Prense. Küçük Prensi herkes seviyor diye sevmiyorum çok özel benim için ve ben seni onla bir tuttum hayal dünyamda. Ha çizimim seninki gibi iyi değil o yüzden elimle yaptığım ve en çok sevdiğim kuş ayracımı koydum oraya ben de seninle aynı adı koyabilir miyim kuşuma Miller Fısher.
Kardeşimle belki de aynı yerdesin Caner ve diğer bütün güzel çocuklar gibi bence orda 30 yaşını da 60 yaşını da görmüşsündür.
64 sayfa bir insanı nasıl derinden etkiler bilemiyorum. Belki de herkes benim gibi okuyup ağlamamıştır. Çünkü aynı acılar buluşunca aynı dili konuşur. Sessiz ve birbirinden habersiz. Ve sen güzel kadın Tuğçe Çakır kuzen kardeşten pek de farksız değildir. Biz de öyle sizde de öyle bence bu kitap o kalbi duygularla yazılmış. Seninle aynı acıları yaşıyor olmak satırlarda ağlamak bu yüzden. Yüreğim duam hep Caner ve Caner gibi uçan her çocuğa olacak.
Yazarken elim ayağım titreyen belki de ilk roman yaşanmışlıklar bazen kitap okuyuşunuzu bile etkiler....
Hayırla, sağlıkla, şükürle, imanla kalın...
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.