Serenad 'tan sonra okuduğum livaneli klasiği .
İlk olarak şunu belirtmek isterim ; her kitap kendi konusuyla , aktarmaya çalıştığı duygu veya duygularla , vermek istediği mesaj veya mesajlarla değerlendirilir . Kitabı bitirdiğim an şöyle bi düşündüm beynime kazınan sahneler sözler bir bir gözümün önünde canlandı ve aslında konunun cinayet ya da aşk olmadığı , daha çok kendini bulmaya çalışan birinin verdiği psikolojik savaş ile birlikte geçmişte yaşadığı travmaları atlatamayan Ahmet 'in (aslında Mehmet'in ) derinliklerinde yatan soyut kavramları(aşk , endişe , insan ilişkileri, aile , kıskançlık , sevgi , zaman , hayal gücü) akıcı bir dille ifade etmekle kalmayarak aynı zamanda bütün bunları okuyucuya hissettirdiği kanâatindeyim .
--- `spoiler` ---
Başından beri
" Hikâye nerede bitiyor, gerçek nerede başlıyormuş ?
Siz konuştuğunuz herkesin nereye kadar hikâye anlattığını, nereden sonra gerçeği söylediğini biliyor musunuz ? " Sorularıyla bile insanı ilginç bir serüvenin kollarına atarak , kendini bulmaya çalışan birinin arayışını ve insan psikolojinin derinliklerini yansıtıyor .
--- `spoiler` ---
--- `spoiler` ---
İnsanın biyolojik fonksiyonlarına aşırı bir anlam yükleme çabası içindeyiz. çünkü hiçlik zor geliyor ...
Zaten hayatta anlamlı olan değerler parayla sahip olunamayanlar ...
Ama çoğu insanın ruhu gövdesinden önce çürür ...
Aşk bir uçurumun kenarında gözü kapalı yürümektir...
Zaten insanın kaderini bilmesinden daha korkunç ne olabilir ? Herkes öleceği günü saati bilseydi , geriye sayım ne kadar zor olurdu düşünsenize ...
Asıl tehlikeli olan da kara sevdadır , araplar buna "garam " der ...
Aramızdakİ uçurum kapanmayacak cinstendi...
" İnsanlar delidir ! " dedim . " Neyi niçin yaptıklarını bilmezler "...
" Gerçek olan tek şey sonsuz bir akış " ...
"Ne mutlu cehaletin koruyucu rahmi içinde bir cenin gibi büzülüp yatanlara "
--- `spoiler` ---
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.