Hayalleriye, yetileriyle ve acılarıyla, en çok da acılarıyla bir çocuğun hayatı nasıl mıdır? Çocuk denen o küçük ve masum ama bir o kadar da afacan bu küçük insanlar gözleri bahçenin otlarını izlerken neler düşünebilir? Henüz bu kirli dünyayı yeni tanıyan ama onlarca yıllık tecrübe sahibi gibi bilge olan ve bilge davranan çocuklar kimlerdir? Bütün bu sorular Brezilya'da bir fakirhanede cevap buluyor Şeker Portakalı'nı okuduğunuzda. Çocuk denilen o saf varlık ne kadar küstürülebilirdi ki ailesine? Çok dokunaklı, insanı yaralayan bir arka planı var hikayenin. Sıcak ve neşeli tarafları da her gerçek gibi yok olmadan bitmiyor hikaye. Mükemmel sadelikte bir başyapıt. Zeze diyorum, üzülme çocuğum, zamanı geri alabilseydim sana çok oyuncak alırdım.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.