Birbirinden farklı rollerdeki kadınların ( İş hayatındaki kadın, anne olan kadın, eş olan kadın, sevgili olan kadın, evlat olan kadın... Hepsinin öyküsünde bizden parçalar vardı.) yaşadıkları sorunları ve izlenen terapi süreçlerinin anlatıldığı bu kitaptan benim aldığım mesaj ; öfke de hissettiğimiz diğer tüm duygular kadar gerçek be yadsınamaz, yadsınmamalı da!
Birçok metodda olduğu gibi ondan bir an önce kurtulmak ya da onu bastıracak eylemlerde bulunmak yerine (nefesini tut 10’a kadar say vs..) öfkeyi tanımak ve hangi ihtiyacın karşılanmamış oluşundan meydana geldiğini irdelemek ve doğru şekilde ifade etmek.
Öfke anında düşülen en büyük hata öfkeyi ifade ediş biçimimiz. Sen...sen.... şeklinde karşı tarafı suçlayıcı ifadeler yerine etkili bir “ben dili” kullanmak, bizi öfkelendiren kaygılandıran durumları kendi duygularımız üzerinden ifade etmek çoğu zaman iletişimde avantaj sağlar bir durumdur.
Kendi adıma kitabın yararlı bi rehber olduğunu düşünüyorum. Harriet Lerner’ın da dediği gibi hiçbir kitap sihirli bi değnek sunmaz. Örnek terapi süreçlerinden kendi adımıza birkaç fayda sağlasak bile kitap amacına ulaşmış demektir.
Yazarı böyle bir kitabı yazmaya iten maalesef ki neredeyse tüm toplumlarda kadının üstlendiği üstlenmek zorunda kaldığı, kuşaklar öncesinden kendine miras kalan aile modellerinin dışına çıkmaya çalışması sırasında karşılaştığı çatışmalara ses olmak.
Çünkü yazarın da dediği gibi :
“Hissettiğimiz her şeye hakkımız var”
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.